优范网 古籍史书 夷坚志

《夷坚志》夷坚甲志卷二十 灵芝寺

作者:洪迈

绍兴十二年.唐信道廷对毕.馆于西湖灵芝寺.时已五月.二仆纳凉湖边.呼声甚急.唐往视之.二仆共挽一僧.云.僧走欲赴水.一足已溺.呼之不肯回.力挽其衣.犹不能制.遂与归室中.寺之人云.顷寇犯临安.两僧死于湖.今其鬼耳.问溺者所见.曰、两僧来告.孤山设浴甚盛.邀同舟以行.一足已登.而为人掣其后.故不得去.心殊恨恨也.坐少定.复发笥取新衣著之.并易履袜.若有导之者.径趋水滨.数僧急尾救之.既还.诋救者曰.我适游处甚佳.尔辈何见疾.必强我归.我终一去耳.主僧遣三人护之于室.而扃其外.唐所寓舍与之邻.惟以苇席为限.闻为鬼所凭.作诗云云.唐唯记其一句曰.日日移床下风.盖窃东坡语也.唐诮之曰.汝生为出家子.视形骸如土木.虽不幸死.当超然脱去.乃甘留恋为游魂滞魄.真可羞也.答曰.吾非为厉者.欲度此僧.故与之俱.且何预尔事.唐曰.吾视人垂死而不救可乎.且汝既不能自脱.又枉以非命害一人.何益于汝.空令湖中增一鬼耳.相往复至夜半.鬼益怒.叱曰.只尔亦非了生死者.唐嘻笑应之曰.我当死即死.必无幽滞.终不効汝加非理于生人.鬼似悟唐说.不复有语.久之.僧始昏睡.迨晓问之.乃会稽人.主僧令送归其家.唐后见之于鉴湖鹫台寺.云只忆初赴水时事.余皆不知也.
夷坚甲志卷二十 木先生 目录 夷坚甲志卷二十 王壁魁荐
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版