优范网 古籍史书 夜雨秋灯录

《夜雨秋灯录》三集卷二 李老

作者:宣鼎

恒山李老。农家者流,有地数顷,称小康。中年生一子,名曰壹。稍长附学读书,督课极严。壹时年十二,游嬉误学,畏父师训责,窃资逃去。李老夫妇情急,悬金以购,搜索无所不至,迄无影响。其母哀痛迫切,几致轻身。李老犹以年齿正强,可望生育慰之。然妇已思子成疾,屡劝置妾延嗣,李老不忍。  光阴迅速,瞬逾十年,年将古稀,仍无所出。宗族之贫苦者,咸思争继,哓哓不休,益厌苦之。自度精力尚强,且值旱涝不匀之岁,闻韩魏间售子女者值甚廉。李老携百金往,投人牙,以清钱五十贯,择得端庄小女子,大称心怀。女叩以姓名籍贯,翁实告之,讶曰:“妾乃与翁同姓同乡,异哉!”李老曰:“同姓或有之,乡则路隔五百里,难言同也。”女曰:“幼闻吾父言悉矣。云系李姓,名壹,恒山人,因逃学出,为人义子。亲父母在乎否乎,念诵涕泣。妾与母时慰劝之。”李老亦讶曰:“据汝言,确是吾子也,汝当为我孙女。幸言之早,速赴尔家验之!虽相隔十余年,声音笑貌,应不改也。”遂携女至村,呼女父出,果李老子也。哭述所由,云:“逃出后,惘惘南奔,资用告罄,乞食此村。有老人同姓,蓄为义子,为我娶妻,连生四丁二女。义父母相继殁,逢此歉岁,故卖女度日耳。”李老大悦,命子货其家具,携其子孙男女八人归。其妻孤苦零丁,抱病而卧,闻夫归,忽然子孙满堂,不觉跃然而起。
三集卷二 义猫 目录 三集卷二 丁养虚
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版