优范网 诗词网 兰陵王 · 渭城朝雨

兰陵王 · 渭城朝雨

章台路。西出重城几步。秦楼晓、花气未明,一霎空蒙洗高树。行人半倚户。飞去黄鹂自语。秋千小,不系柳条,惟有轻阴约飞絮。钿车暗相遇。早拂拭红巾,初放鹦鹉。闻歌犹是淋铃处。 掩面鸣筝,倚垆呼酒,东风重记旧眉妩。报伊共歌舞。西去。屡回顾。渐客舍荒凉,嘶马先驻。玉关万里知何许。但倦拥荒泽,瓜洲难渡。将军垂老,望故国,夜寒苦。

译文

章台路,向西走出重重城门只有几步远。秦楼近晓,花香未散,清晨的雾气迷蒙笼罩在高树上。路上的行人都半倚着门扇。飞去的黄鹂鸟独自低语。秋千上的绳索已松开,不能缚住柳条,只有空中飘飞的柳絮和微阴的天气相映衬。在路旁她同我乘坐着华丽的小车偶然相遇。早已擦拭着红巾,刚刚放飞鹦鹉。听到她唱歌,声音仍很动听,仿佛是过去闻到的《雨淋铃曲》。她弹琴时掩着脸、一面拨弄着一面娇喘呼吸;依靠在小酌里呼酒的样子可爱有趣。东风吹起让她再次记住双眉明媚的容颜。告诉她一同歌舞。我西去时她频频回顾。渐渐地客舍变得荒凉起来,她跨上马站在我面前。不知玉门关外万里究竟在何方?但我已感到身心疲倦,难以渡过瓜洲河。将军也已衰老,夜晚更觉得寒冷和痛苦。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版