优范网 诗词网 山游答同志

山游答同志

散策行迂路,离离坐石桥。 柳烟依日睡,花雨趁风飘。 大笑逢开口,相期怕折腰。 深杯冯自酌,清韵倩人敲。 家食本同舍,官资拟共寮。 尘心无地著,客气有冰消。 风月本人分,乾坤定我交。 若知难重担,何以答清朝。 后望须刊竹,初心学理苗。 看云还绝巘,乘月欲通宵。 臣节千年重,君门万里遥。 无端发长恨,画角一声谯。

译文

我拄着拐杖散步走过曲折的道路,并排坐在多桥的湖畔。柳树像烟雾般环绕着太阳,花儿沾着雨露随着风飘流。笑逐颜开面对着美好的生活,平步青云过着清官的日子免去了低头弯腰。倒满一杯酒自己来加以限制,自感清闲,品茶末还吟起诗韵悠长,得到他人的赞赏敲击。一同住着家里同食同舍,希望成为同僚。没有尘世的俗念烦恼的地方,官场上客套的繁文缛节消除如冰化。风月酬情缘分早已注定的人才能获得这千百年延续不断的精神,在天地之间结交。如果知道难以肩负重任,怎么能够担当报效朝廷的重任呢。展望未来需要砍去多余的枝节,以便更好地培育思想的幼苗。看云还从山岭上消失,在月光下度过整个夜晚。忠诚之心千年不变,可是进入皇宫去亲近皇帝路途遥遥啊。没有办法弥补自己人生深深的遗憾(宫闱失宠之类的)只能通过忧郁长啸来表达,一声画角发出哀怨的声音。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版