优范网 诗词网 朝时篇

朝时篇

昭昭朝时日,皎皎晨明月。 十五入君门,一别终华发。 同心忽异离,旷若胡与越。 胡越有会时,参辰辽且阔。 形影虽仿佛,音声寂无达。 纤弦感促柱,触之哀声发。 情思如循环,忧来不可遏。 涂山有馀恨,诗人咏采葛。 蜻蛚吟床下,回风起幽闼。 春荣随露落,芙蓉生木末。 自伤命不遇,良辰永乖别。 已尔可奈何,譬如纨素裂。 孤雌翔故巢,流星光景绝。 魂神驰万里,甘心要同穴。

译文

清晨太阳明又亮,朝霞明月亮又亮。十五岁进入你家门,从此别离到头发花白也未相见。两人一心忽然起了离隔念头,从此分隔如同胡和越一样隔绝不通。虽然同是胡人或越人总有相会之时,但我们的别离却如同参星和辰星那样辽远而相隔更阔。虽然形影仿佛就在身旁,但音信却寂无音讯传不到我耳边。琴柱短弦太长触动会引起悲哀的声音,内心的忧愁犹如弦上的哀音而难于遏制。想到涂山的遗憾事,诗人唱起采葛的歌谣。蜻蛉在床下鸣叫,微风吹动幽暗的门闼。繁花随着露水而凋落,芙蓉盛开在树梢上。命运不济我哀伤不已,美好的时光永远错过了。悲伤无奈又能怎样呢?就像织造精美的白色丝绢被撕裂一样痛心。孤居的雌鸟依然飞回故巢栖息,但失落之人心中的精神就如流星失去光华绝灭了。心中牵挂相思之人在万里之外不能相见,心甘情愿一同死去入土同穴安眠。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版