优范网 诗词网 长亭怨四首 其三

长亭怨四首 其三

又吹尽、西风璱璱。 悄倚危阑,怕临流水。 散了萍花,隔江烟霭渺离思。 马嘶病驿,听四面、角声起。 鬓已不成丝,怎禁得、飘零如此。 弹指。 望高楼不见,只见暮雅归矣。 哀蝉落叶,问谁慰、那人憔悴。 怨玉笛、瘦减蛾颦,定不似、旧时眉翠。 记絮冷关河,万点齐销鹃泪。

译文

西风凛冽,吹尽了一切。独自静静地靠着高楼的栏杆,面对流水,心中生起隐隐害怕。飘散的浮萍,隔着江面,云烟霭霭,远方的人,思念渺无尽头。驿站的马发出病嘶之声,听着四周围的声音此起彼伏。头发已经不像从前那样又黑又亮,怎能经受这般漂泊的生活。时光如弹指般流逝。高楼在望却不见其人,只见夜幕降临,万籁寂静下来。看到秋天蝉鸣落枯叶的场景,要问谁能来抚慰那消瘦疲惫的身影?惋惜玉笛已变得消瘦不再如以前那么美丽了,怨它不再有过去那娥眉般的秀气与活泼了。回忆那被柳絮笼罩的关河之景全部已消失不见,心中全是一丝一丝切肤的思念之泪。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版