优范网 诗词网 游云岗寺

游云岗寺

释氛理时服,顿辔西郊阴。 荒陬非乐邦,得友谐所钦。 猛志惜暇日,独居多伤心。 选徒越农圃,敷席荫飞岑。 欢宴不知疲,昃景招鸣禽。 反顾丹甍高,诸天布黄金。 凿石象祇园,双树垂清森。 宁意甲马场,黯黯孤壑深。 奔湍吹白沙,迫冬仍浸淫。 徐悟区中隘,率性惟幽寻。 行帐因风翻,长笛和哀吟。 三复河清篇,覆爵还自斟。

译文

释放心灵的枷锁,以自然之道应对时序的更替,在城郊的阴凉处放下缰绳,让马匹自由休息。荒郊并非我所向往的地方,但能与志同道合的朋友相聚却是我所钦佩的。壮志凌云,却苦于没有空闲时间,独自一人居住时常常感到伤心。我选择越过农田果园,在林木茂密的地方铺席而坐。欢乐的宴席让我忘记了疲惫,夕阳下鸟儿们纷纷鸣叫。回望那座红色的屋顶,高耸入云,仿佛天空布满了黄金。凿开石块模仿神圣之地建造居所,双树青翠茂密垂落在此地。我愿过着世俗认为的卑贱生活,沉浸在深深的孤独之中。面对疾流吹起的白沙,临近冬季依然浸淫于此。渐渐领悟到世俗的狭窄与束缚,只有顺从本性才能寻找到真正的幽静。行帐随风翻飞,长笛伴着哀怨的曲调。反复品读关于河清的诗篇,把酒爵中的美酒再次斟满。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版