优范网 诗词网 故里吟

故里吟

我本禾中民,暂作姑苏客。一年一度归去来,每见人情不如昔。 恶雨连春蚕箔难,湖田侵水桑苗残。乡村苦盗市苦没,家无斗米衣裳单。 成群游手贪言乱,传讹倾刻腾郊闬。识者稍为违俗行,辄起千人横目看。 乘间但欲恣焚掠,此岂有意存炎汉。负贩低昂物价贵,里正胥徒热可畏。 挂屋空遗一卷书,面色如灰少生气。亲知恤我招我返,具区烟浪滔天远。 吴语轻浮莫久居,长卿倦辙今须挽。狐有首丘岂不忆,满室蓬蒿除未得。 伯通故迹依然在,佣保随时宁敢悔。

译文

我是农民出身,暂时成为苏州的客人。每年回去又回来,常常觉得人们世态炎凉不如以前了。连绵的春雨使得养蚕的蚕箔难以修理,湖田受到浸淹桑苗受损。乡村里盗贼横行市也荡然一空,家中缺粮且衣物单薄。成群结队的游手好闲之徒胡言乱语,传闻以讹传讹瞬间遍布城郊乡村。明事理的人只是稍微违背世俗行为,就被大家盯上。乘机毁坏烧掠村庄的事发生不断,他们这些人岂肯怀有复兴汉代的意愿。负贩的人随意抬高物价勒索百姓,掌管乡里事务的小吏欺凌更为可怖。书籍书籍无用留在家里都被扔掉或卖掉,他的脸色枯瘦,气息奄奄了。亲朋好友怜悯我,招呼我返回故乡,但太湖的波涛浩瀚阻隔行程遥远。吴地的方言轻浮不实,在这里不能久留,如今我要像司马相如一样辞官归隐了。狐狸对巢穴的留恋,难道不让人想起故乡的破屋和荒草吗?我虽然年老不能忘怀古人高尚的行为风范,我的仆役也不会悔改这种态度。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版