优范网 诗词网 封丘作

封丘作

我本渔樵孟诸野,一生自是悠悠者。 乍可狂歌草泽中,宁堪作吏风尘下? 只言小邑无所为,公门百事皆有期。 拜迎长官心欲碎,鞭挞黎庶令人悲。 归来向家问妻子,举家尽笑今如此。 生事应须南亩田,世情尽付东流水。 梦想旧山安在哉,为衔君命且迟回。 乃知梅福徒为尔,转忆陶潜归去来。

注释

渔樵:打渔砍柴。 孟诸:古大泽名,在今河南商丘东北。 悠悠:闲适貌。 乍可:只可。 草泽:草野,民间。 宁堪:哪堪。 风尘:尘世扰攘。 小邑:小城。 公门:国家机关。 期:期限。 碎:一作“破”。 黎庶:黎民百姓。 归:一作“悲”。 妻子:妻子与儿女。 举家:全家。 生事:生计。 南亩田:泛指田地。 世情:世态人情。 旧山:家山,故乡。 衔:奉。 且:一作“日”。 迟回:徘徊。 梅福:西汉末隐者。曾任南昌县尉,数次上书言事。后弃家隐遁,传说后来修道成仙而去。 陶潜:即陶渊明,东晋诗人。 归去来:指陶渊明赋《归去来兮辞》。

译文

我本来是在孟渚的野外打渔砍柴的人,一生本是十分悠闲的。 我这样的人只可在草莽之间狂放高歌,哪堪身居卑职,经受尘世扰攘之苦。 只觉得小小城镇没有什么可做的,身在公门却什么事都有期限。 那些下拜迎接大官长上的繁文缛节已经令我心力交瘁,奉命驱策百姓更让我感到悲哀。 回到家中向家人征询意见,全家都苦笑着说,现在竟是这样。 生计还是应该以耕田为主,世事人情都交付给那东流而去的江河之水吧。 我梦中都在想念着的故乡在哪里呢,因为奉了君王之命暂时欲去又未去。 我现在才知道梅福突然数次上书,又想起陶潜曾弃官而去,创作《归去来辞》。

赏析

此诗作于封丘县(今属河南)县尉任上,是诗人发自肺腑的自白,揭示了他理想与现实的矛盾和出仕之后又强烈希望归隐的衷曲。全诗先自述本性不羁靡于物,随即言及担任小吏的无奈与悲哀,最后追述先贤胜事表达不愿与世俗同流合污之意。言辞间忧戚而不绝望,强言放达之中饱含对民间疾苦的眷眷关注之心。结构上连贯严整,层次分明,散句与偶句间互为用,颇具跌宕回旋之妙。
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版