优范网 诗词网 从冶父道中还家

从冶父道中还家

作客寒冬冬至节,日夕北风何凛冽。 同云布地卷茆村,悲号中夜枯桑折。 五更风止天未明,半空淅沥雨作雪。 长涂一望高下平,鸡鸣门外无车辙。 披裘骑马行雪中,以手执鞭冷如铁。 男儿他乡自苦卒,安居那得成豪杰。 荒田不种少人烟,野河冰合桥梁绝。 驰驱百里始还家,入门夜暗灯将灭。 道路风尘阻且长,相逢气结不能说。 亲戚家人皆笑余,年年岁岁长离别。

译文

身处异乡在寒冬的冬至节,一天到晚刮着凛冽的北风。漫天大雪笼罩着茅屋村庄,半夜里枯掉的桑树被寒风吹折发出凄厉的响声。五更时大风停止了,天亮时仍然觉得寒意十足,只见半空中雪花夹杂细雨,仿佛雪还没下到地上便已消融了。路途遥远一望无际有的地方是高山平地有的地方平坦开阔,鸡鸣时分天色微亮路面上已看不见马蹄的痕迹。我穿着皮衣、披着斗篷骑着马冒着风雪行走着,手中拿着鞭杆也感觉寒冷僵硬得像铁一样。男子汉漂泊他乡饱尝艰辛,怎么能够安居享乐呢?要想成为杰出的英雄豪杰就更难了。荒田没有人耕种上面没有炊烟升起,野外的河流都被冰雪覆盖而桥梁不通。我冒着风雪赶回家去离家还有百里路程,入门时夜幕降临屋里已看不清点亮的灯火。旅途的艰辛漫长疲惫不堪风尘仆仆,亲人相见反觉得心里悲苦结舌说不出话。家人亲戚都笑话我年年岁岁都在离家远行,长久在外奔波忙碌着辛苦极了。

友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版