优范网 古籍史书 医学源流论

《医学源流论》卷下·临病人问所便论

作者:徐大椿

病者之爱恶苦乐,即病情虚实寒热之征。医者望免切脉而知之,不如其自言之为尤真也。惟病者不能言之处,即言而不知其所以然之故,则赖医者推求其理耳。今乃病者所自知之病,明明为医者言之,则医者正可因其言而知其病之所在以治之。乃不以病人自知之真对症施治,反执己之偏见强制病人,未有不误人者。如伤寒论中云:能食者为中风,不能食者为中寒。则伤寒内中风之症,未尝禁其食也。乃医者见为伤寒之症,断不许食。凡属感症,皆不许其食。甚有病已半愈,胃虚求食,而亦禁之,以至因饿而死者。又伤寒论云:欲饮水者,稍稍与之。盖实火烦渴,得水则解,未尝禁冷水也。乃医家凡遇欲冷饮之人,一概禁止,并有伏暑之病,得西瓜而即愈者,病人研求欲食,亦断绝不与,至烦渴而死。如此之类,不可枚举。盖病者之性情气体,有能受温热者,有能受寒凉者,有不受补者,有不禁攻者,各有不同,乃必强而从我意见。况医者之意见,亦各人不同,于是治病之法,无一中肯者矣。《内经》云:临病人问所便。盖病人之所便,即病情真实之所在。如身大热而反欲热饮,则假热而真寒也;身寒战而反欲寒饮,是假寒而真热也。以此类推,百不失一。而世之医者,偏欲与病人相背何也?惟病人有所嗜好而与病相害者,则医者宜开导之。如其人本喜酸,或得嗽症,则酸宜忌;如病人本喜酒,得湿病则酒宜忌之类,此则不可纵欲以益其疾。若与病症无碍,而病人之所喜,则从病人之便,即所以治其病也。此《内经》辨症之精义也。
卷下·攻补寒热同用论 目录 卷下·治病不必顾忌论
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版