优范网 古籍史书 夷坚志

《夷坚志》夷坚乙志卷十九 马识远

作者:洪迈

马识远.字彦达.东州人.宣和六年.武举进士第一.建炎三年.为寿春守.虏骑南侵.过城下.识远以靖康时尝奉使至.虏虏将知之.扣城呼曰.马提刑与我相识.何不开门.寿春人籍籍言郡守与虏通者.识远惧.不敢出.以印授通判.通判本有异志.即自为降书.启城迎拜.虏亦不入城.但邀识远至军与俱行.通判又欲以虏退为己功.乃上章言郡守降虏.已独保全一城.奏方去而识远得回.才留北军三日.通判窘惧.即为恶言动众亡赖少年.相与取识远杀之.家人子亦多死.朝廷嘉通判之功.擢为本郡守.大喜过望.受命之日.合乐享吏士.酒才三行.于坐上得疾.如有所见.叩头雪泣.引罪自责曰.某实以城降.反冒以为功.而使公罹非命.某悔无及矣.即仆地死.至绍兴十年.复河南地.观文殿学士孟富文庾为西京留守.辟掾属十人.每日会食.承议郎王尚功者.忽以病不至.公遣掌客邀之.良久不反命.复遣一人焉.至于四五.皆不来.满坐怪之.既而数辈同至.面无人色.言曰.王制干瞪坐于地.头如栲栳.形容绝可怖.见之皆惊蹶气绝.移时乃苏.是以后期至.孟公率莫府步往视之.王犹能言.曰.乞与召嵩山道士.时道士适在府.即结坛召呼鬼神.俄有暴风肃然起于庭.风止.一人长可尺余.紫袍金带.眉目皆可睹.冉冉空际.诘道士曰.吾以冤诉于上帝得请而来.非祟也.师安得以法绳我.道士不敢对.孟公亲焚香问之.始自言为马识远.曰.方守寿春时.王生为法曹.尝夜相过.说以迎虏.识远拒不可.遂与通判谋翻城.又矫为降文.宣言于下.以致杀身破家之祸.通判既攘郡印有之.王生亦用保境受赏.嗟乎冤哉.言讫泣下.歔欷曰.帝许我报有罪矣.瞥然而逝.王生明日死.前一说闻之马氏子炎.一说闻之陈桷元承世所传.或误以为一事云.
夷坚乙志卷十九 贾成之 目录 夷坚乙志卷十九 光禄寺
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版