优范网 古籍史书 夜雨秋灯录

《夜雨秋灯录》三集卷四 双龄小传

作者:宣鼎

双龄,邗江村僻女也。年十六七,秀骨丰肌,眉目如画,望之若神仙中人。家固贫,纺织自劬,依母为活。偶有龌龊隶见而悦之,欲娶以为妇,逼胁再四,女乃引刀自刺其臂,血溢襟袖,哭甚悲。有某绅怜其志,诉邑宰而惩是隶焉。

  时有越人张秋十者,游毗陵太守幕,过维扬。客中无以自遣,偕二三友人出郭翔步。野花蓬勃,好鸟勾,略一瞻顾,有女郎掩映竹篱茅舍。凝睇之,玉蕊琼英,未足方喻,盖女郎非他,即双龄也。生乃叹曰:“玉人如可购,何吝明珠一斛哉!”遽请邻媪,以意示其母,其母曰:“老身衣食,皆赖女十指,嫁之则残朽何以自存?若郎君果欲得而甘心,非五百金不可。”生检点囊资,十不及一。然思无术,嗒焉若丧。女知之,谓母曰:“睹郎君气宇不凡,必非长于贫贱者。儿若得所,母无忧矣。何求重值耶?”母不忍拂,廉其价而遣之。生遂献囊,载美而归。夫人贤且勤,见双龄妩媚可人,顿生怜爱,即典质钗钏,为女制衣履,令生抚么弦也。女事夫人亦良谨,不苟言笑。米盐琐屑,能代夫人经纪。夫人曰:“向道是画中人,不能操井臼,今若此,吾何虑焉?”田百亩,桑五十株,女缫丝织绢,光洁无匹,贾人踵门争购之,得其值,纳太平之赋有余。生由是名花相对,无志功名,亦不复出,游吴会。尝有一绝句云:

  琴剑飘零久惜身,温柔乡里作齐人。

  功名二字休提问,常对名花悟夙因。

  亦可想其闺房之趣矣。
三集卷四 和张少卿题虎阜寺壁绝句并序 目录 三集卷四 泺阳女子题壁诗
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版