优范网 古籍史书 夜雨秋灯录

《夜雨秋灯录》二集卷一 谷於菟

作者:宣鼎

明季青鲁山中,尝有虎患。有山家小女子,年十二,携斧入山,采樵以助炊。偶失足,坠山谷中,下皆叶,得不死。然上视壁立百余仞,无阶梯,高声呼救,继以哀泣,终无应者。女视东壁有洞,内空阔,若夏屋,伏两乳虎,驯若猫犬。女至虎窟,愈怖,知必死,乐与乳虎嬉。夕照坠崦嵫,腥风突起,虎母归,见女始大惊,继见女抱乳虎于怀,嘻嘻了无怖。又瞠目良久,即坐引乳虎哺。哺已,将眠,女叩拜曰:“儿蒙大王怜我,不杀我,尚能分乳救我饥乎?”虎凝思,又良久,颔首若肯。女即逡巡就虎食,倦即眠虎颔下。明晨,虎母舐乳虎,兼以舌轻舐女面,然后跃出。至晚归,衔果饵置女侧。女笑舞,虎母意亦甚乐。

  月余,乳虎渐长成,虎母遽负之出洞。女大嚎,虎俯瞰,又良久,重复跃下,负女于背,一跃而升高处,女于斯时庆再生也。虎引女至通衢,女拜辞,虎犹回顾频频而复去。

  女抵家,见翁媪方手之舞之,足之蹈之,历历述遇虎得生状,翁媪曰:“嘻!安有遇虎反生者耶?是必为虎食,死为伥,归惑人,将引全家葬虎腹。此伥为厉也,岂得为吾女!”女号哭再三,辩莫能白,因闭之室,不与以餐,女转饿将毙,号救亦无应者,力竭声嘶,待毙而已。

  翁媪夜同梦一黄衣婆子来,怒目视曰:“汝女即吾女也,若饿毙,当杀汝一家!”惊醒,觉怒吼声犹震林木间也。至是始释女囚。女自服虎乳,长而貌益艳,有勇力,少年将军某,闻而聘之,屡屡助战功,封夫人。

  懊侬氏曰:女不死于虎,几死于骨肉,可为奇矣。嗟乎!古之孤臣孽子,血凝赐剑,祸伏寝门。山鬼朝游,岸有行吟之客;妖狐夜泣,庭有待罪之人。沉郁悲凉,有至死而不能见谅于君父;恐山鬼闻之,亦当为之不平。噫!安得千万亿白额,遍为梦中人饶舌耶?
二集卷一 丧事演剧 目录 二集卷二 木孩童
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版