优范网 古籍史书 文(历代诸家)

《文(历代诸家)》明 徐渭

作者:

徐渭

借竹楼记  

龙山子既结楼於宅东北,稍並其邻之竹,以著书乐道,集交游燕笑於其中,而自题曰「借竹楼」。方蝉子往问之,龙山子曰:「始吾先大夫之卜居於此也,则买邻之地而宅之;今吾不能也,则借邻之竹而楼之。如是而已。」方蝉子起而四顾,指以问曰:「如吾子之所为借者,特是邻之竹乎?非歟?」曰:「然。」「然则是邻之竹之外何物乎?」曰:「他邻之竹也。」「他邻之竹之外又何物乎?」曰:「会稽之山,远出於南,而迤於东也。」「山之外又何物乎?」曰:「云天之所覆也。」方蝉子默然良久。龙山子固启之,方蝉子曰:「子见是邻之竹,而乐欲有之而不得也,故以借乎?非歟?」曰:「然。」「然则见他邻之竹而乐,亦借也;见莫非邻之竹而乐,亦借也;又远见会稽之山与云天之所覆而乐,亦莫非借也。而独於是邻之竹,使吾子见云天而乐,弗借也;山而乐,弗借也;则近而见莫非以之竹而乐,宜亦弗借也,而又胡独於是邻之竹?且诚\如吾子之所云,假而进吾子之居於是邻之东,以次而极於云天焉,则吾子之所乐而借者,能不以次而东之,而其所不借者,不反在於是邻乎?又假而退吾子之居於云天之西,以次而极於是邻,则吾子之所乐而借者,能不以次而西之,而所其所不借者,不反在於云天乎?而吾子之所为借者,將何居乎?」龙山子矍然曰:「吾知之矣。吾能忘情於远,而不能忘情於近,非真忘情也,物远近也。凡逐逐然於其可致,而飘飘然於其不可致,以自谓能忘者,举天下之物皆若是矣。非子则吾几不免於敝。请子易吾之题,以广吾之誌,何如?」方蝉子曰:「胡以易为?乃所谓借者,固亦有之也。其心虚以直,其行清以逸,其文章鏗然而有节,则子之所借於竹也,而子固不知也!其本错以固,其势昂以耸,其流风瀟然而不冗,则竹之所借於子也,而竹固不知也!而何不可之有?」龙山子仰而思,俯而释,使方蝉子书其题,而记是语焉。
明 李贄 目录 明 张岱
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版