优范网 古籍史书 通典

《通典》刑法典 第 一 百 六 十 七

作者:杜佑

刑法五杂议下宋梁后魏大唐宋前废帝景平中,大司马府军人朱兴妻周,生息男道扶,年三岁,先得癇病,周因其病发,掘地埋之,为道扶姑双女所告,正周弃市刑。司空徐羡之议曰:「自然之爱,虎狼犹仁,周之凶忍,宜加明戮。臣以为法律之外,故尚弘物之理。母之即刑,由子明法,为子之道,焉有自容之地。虽伏法者当罪,而在宥者匪容。愚谓可特申之遐裔。」詔从之。

  文帝元嘉七年,郯县人黄初妻赵打息载妻王死,后遇赦,王有父母及息男称,依法徙赵二千里外。司徒左长史傅隆议曰:「礼律之兴,盖本自然。求之情理,非从天墮,非从地出。父子至亲,分形同气,称之於载,即载之於赵,虽云三代,合之一体,未有能分之者也。称虽创巨痛深,固无讎祖之义,故古人不以父命辞王父命也。若云称可杀赵,赵当何以处载?若父子孙祖,互相残戮,惧非先王明罚、皋陶立法之本旨也。向使石厚之子,日磾之孙,砥锋挺鍔,不与二祖同戴天日,则石碏、秺侯可得纯臣於国,孝义於家矣。旧令云:「杀人父母,徙二千里外。」不施父子孙祖明矣。赵当避王周功千里外耳。令云:「凡流徙者,同籍亲近欲相隨,听之。」此又大通情体,因亲以教爱者也。赵既流移,载为人子,何得不从?载从而称不行,岂名教所许?赵虽內愧终身,称当沈痛没齿,孙祖之义,自不得绝,事理固然也。」

  孝武於元嘉中,出镇歷阳,沈亮行参征虏將军事。人有盗发
刑法典 第 一 百 六 十 六 目录 刑法典 第 一 百 六 十 八
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版