优范网 古籍史书 历代游记选

《历代游记选》●秦汉三国 登楼赋

作者:

登兹楼以四望兮,聊暇日以销忧,览斯宇之所处兮,实显敞而寡仇。挟清漳之能浦兮,倚曲沮之长洲,北坟衍之广陆兮,临皋隰之沃流。北弥陶牧,西接昭丘,华实蔽野,黍稷盈畴。虽信美而非吾土兮,曾何足以少留。

  遭纷浊而迁逝兮,漫逾纪以迄今,情眷眷而怀归兮,孰忧思之可任!凭轩槛以遥望兮,向北风而开襟,平原远而极目兮,蔽荆山之高岑。路逶迤而修迥兮,川既漾而济深,悲旧乡之壅隔兮,涕横坠而弗禁。昔尼父之在陈兮,有归欤之叹音;钟仪幽而楚奏兮,庄舄显而越吟。人情同于怀土兮,岂穷达而异心?

  惟日月之逾迈兮,俟河清其未极。冀王道之一平兮,假高衢而骋力。惧匏瓜之徒悬兮,畏井渫之莫食。步栖迟以徙倚兮,白日忽其将匿。风萧瑟而并兴兮,天惨惨而无色,兽狂顾以求群兮,鸟相鸣而举翼。原野阒其无人兮,征夫行而未息,心凄怆以感发兮,意忉怛而惨恻。循阶除而下降兮,气交愤于胸臆,夜参半而不寐兮,怅盘桓以反侧。



  题记:本文从严格意义上讲并非记游,但却是篇著名的写景抒情小赋。全文三段分别状影、抒情、述怀。第一段先点明登楼的原因——销忧;再详写楼之所在——清流沃野,华实累累,地势优越,影色美好。然后用“虽信美……曾何足……”两句陡折,对人生遭际喟然长叹,转入第二段.第二段作者借高远这景,抒眷眷之情;用钟仪 庄舄之事,喻怀士思乡之心。其中向风开襟,有“胡马依北风”之恋;促尼叹归,寓赍志未酬之恨,并启下段述怀。末段抒发作者的志向:惧虚掷岁月,空度一生;愿驰骋才能,一酬壮志;望天下统一,王道大行。以景物描写烘托感情,情因景生,融情入景是本文的最大特点;平易流畅,不事夸饰是本文的语言特色。

  作者简介:王粲(177-217):字仲宣,山阳高平(今山东邹县西南)人。才思敏捷,年十七,授黄门待郎。董卓余党李傕、郭汜混战,长安大乱,他去荆州投奔刘表。因其貌不扬、落拓不羁而不受重用。客居荆州十五年间,时抒思乡之情。《登楼赋》即作于此时。刘表死后,他劝刘表的儿子刘琮降曹,后任丞相掾、军谋祭酒、待中等职。死于征讨孙吴的途中。在建安七子中,他的诗赋成就是紧高的。因为他遭乱流离,所以诗文较能深刻地反映社会的动乱、人民的苦难,情调悲凉。《七哀诗》、《登娄赋》是他的代表作。有辑本《王侍中集》。
●秦汉三国 长门赋 目录 ●秦汉三国 封禅仪记
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版