优范网 古籍史书 晋孙廷尉集

《晋孙廷尉集》诗

作者:孙绰

表哀诗并序
天地之德曰生,生之所恃者亲。亲存则欢泰情尽,亲亡则哀悴理极。

故老莱婆娑于膝下,曾闵泣血于终年。哀悼之思至矣,自然之性笃矣。余以薄佑,夙遭闵凶,越在九龄,严考即世;未及志学,过庭无闻。天覆既沦,俯凭坤厚,殖根外氏,赖以成训。然以不才,不能负荷。仁妣弘母仪之德,迈荣寒之操,雕琢固顽,勉以道义。庶几砥励犬马之报。岂悟一朝,复见孤弃。上天极祸,怨痛莫诉,皆繇恶积咎深,不能通感。自丁荼毒,载离寒暑;茵帷尘寂,栋宇寥恍;仰悲轨迹,长自矜悼。不胜哀号,作诗一首。敢冒谅闇之讥,以申罔极之痛。诗曰:

茫茫太极,赋受理殊。咨生不辰,仁考宿一作风徂。微微冲弱,眇眇偏孤。叩心昊苍,痛贯黄垆。肃我以义,鞠我以仁。严迈商风,恩洽阳春。昔闻邹母,劝教善分懿矣慈妣,旷世齐运。嗟予小子,譬彼土粪。俯愧陋质,仰忝高训。悠悠弘运,四气错序。自我酷痛,载离寒暑。寥寥空堂,寂寂响户。尘蒙几筵,风生栋宇。感昔有恃,望晨迟颜。婉娈怀袖,极愿尽欢。奈何慈妣,归体幽埏。酷矣痛深,剖髓摧肝。三月三日
姑洗斡运,首阳穆阐。嘉卉萋萋,温风暖暖。言涤长濑,聊以游衍,缥萍映流,绿柳荫坂。羽从风飘,鳞随浪转。

兰亭集诗二首
春咏登台,亦有临流。怀彼伐木,肃此良俦。修竹荫沼,旋濑萦丘。穿池激湍,连滥觞舟。流风拂枉渚,停云荫九皋。莺语吟修竹,游鳞戏澜涛。携笔落云藻,微言剖纤毫。时珍岂不甘?忘味在闻韶。

秋日
萧瑟仲秋日,飚唳风云高。山居感时变,远客兴长谣。疏林积凉风,虚岫结凝霄。湛露洒庭林,密叶辞荣条。抚菌艺文作叶悲先落,郁一作攀 松羡后凋。垂纶在林野,交情远市朝。澹然古怀心,濠上岂伊遥!

情人碧玉歌二首一名千金意,乐府诗集云:宋汝南王作
碧玉小家女,不敢攀贵德。感郎千金意,惭无倾城色。碧玉破瓜时,郎为情颠倒。感君不羞赧,回身就郎抱。
诔 目录 附录
友情链接: WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版 WhatsApp网页版